งานเขียน หรือบทประพันธ์บนหนังสือพิมพ์ที่ผู้เขียนสะท้อนถึงความคิดไปพร้อมๆ กับการใช้ความงดงามทางภาษาสื่อสารออกมา หรือบางครั้งจะยกวรรณกรรมเก่ามาเปรียบเทียบให้เห็นความแตกต่างได้อย่างน่าสนใจ

ตัวอย่างที่จะแนะนำนี้ เป็นบทกวีชื่อ “วอนจันทร์” ของ คม ทัพแสง ในสตรีสาร ฉบับวันที่ 35/19 วันที่ 8 สิงหาคม 2525 เป็นบทร้องเล่นใหม่เทียบของเก่า สะท้อนสภาพความยากไร้ สะเทือนอารมณ์ของผู้อ่านได้ดี

“… จันทร์เจ้าเอ๋ย ขอข้าวขอแกง ขอแหวนทองแดง ผูกมือน้องข้า ขอช้าง ขอม้า ให้น้องข้าขี่ ขอเกาอี้ให้น้องข้านั่ง ขอเตียงตั้งให้น้องข้านอน ขอละคอนให้น้องข้าดู ขอยายชูเลี้ยงน้องข้าเถิด ขอยายเกิดเลี้ยงตัวข้าเอง …”

เดือนหงายบนปลายไผ่
เป็นเงาไหวดำตะคุ่ม
ราตรีใต้ต้นตูม
ส่งกลิ่นคลุมทั้งตำบล

เค้าแมวตาเหลืองวาว
ผ่านกล้าข้าวแล้วสั่นขน
หมาน้อยค่อยซุกตน
ใต้กระโดนติดกระได

ทารกในกระด้ง
ร้องลั่นดงน่าใจหาย
จำปาลุกเร็วไว
คว้าลูกชายขึ้นกินนม

มองหน้าเจ้าลูกชาย
นางร่ำให้อย่างขื่นขม
ผ้าอ้อมห่อกันลม
คือผ้าห่มกลิ่นขึ้นรา

หวนคิดถึงปีกลาย
นางก็ได้แต่โหยหา
เดือนหกย่างเข้ามา
เจ้าไข้ป่าคร่าผัวไป
ท้องสาวจวนจะคลอด
นางมืดบอดทางขวนขวาย
เหลืองเพียงแต่เฒ่ายาย
ขุดหน่อไม้ประทังเอา

เจ็ดวันนางอยู่ไฟ
นางกินได้เพียงดินเผา
ใบหน้าคราซบเซา
ยิ่งซีดขาวราวเห็ดโคน

น้ำนมจากอกนาง
แสนจืดจางแสนขัดสน
นางชัง-ชังเลือดตน
กลั่นไม่ท้นเหมือนดั่งใจ

มองหน้าเจ้าทารก
ในหัวอกนางหวั่นไหว
คืนนี้…เดือนลับไป
เจ้าลูกชาย…คงหลับตาม

“… จันทร์เจ้าเอ๋ย ขอข้าวขอแกง ขอลูกโป่งแดง ผูกมือลูกข้า ขอเสื้อ ขอผ้า ให้ลูกข้าห่ม ขอผักต้มให้ข้าได้ป้อน ขอน้ำร้อนให้ลูกข้าอาบ ขอก้อยลาบข้าจิ้มสักปั้น ขอฝาบ้านให้ข้ากั้นลม ขอน้ำนมให้ลูกข้าเอง …”